Het was weer tijd om ruimtelijk te werken en nieuwe paardjes te maken. Nu eens niet met wilgentakken, veertjes en klei, maar met eetstokjes. Hiermee ging ik aan de slag, door stokje voor stokje met elkaar te verbinden met garen en touw. Dat is een organisch proces, want ik heb geen ontwerp van te voren gemaakt. Uiteindelijk is met veel geduld een nieuw Paardje van Troje gerealiseerd.
Was er dan nog ook ander materiaal waar ik iets mee kon? Uiteraard om weer een paardje te maken. In mijn atelier vond ik ergens in een hoekje een totaal verstofte bundel touw, versterkt met ijzerdraad. Ook hier ben ik gewoon maar begonnen, nu met het buigen van het touw waaruit ik de gewenste vorm probeerde af te dwingen. Wat denk ik goed is gelukt; de suggestie van een huppelend paardje gemaakt uit één enkel stuk touw.
