Hieronder een werk dat er 1,5 jaar over heeft gedaan om tevoorschijn te komen. Het kent veel verschillende lagen. Eerst was het doek zwart, daarna grijswit, toen blauw, weer wit, dan bruin met blauwtonen. Maar het wilde niet erg. Een matige poging om paarden te schilderen kwam niet uit de verf. Het doek en ik hadden er alle twee geen zin in. Dan liet ik het weer staan en kwam er toch weer op terug. In een zoveelste sessie ging ik er met krijt in verder. En plotseling ontstond een achterovervallend mensfiguur. Omdat ik met de vele lagen, waarin zand was verwerkt toch eenmaal in reliëf bezig was, kwam ik op het idee om als een vleugel, mijn oeroude tekenwiek aan de figuur toe te voegen. De neerstortende man werd een engel. Toen manifesteerden ook de andere engelen zich en ik voorzag hen van rafelige vleugels en veren. Uiteindelijk bleek het lied van Sting van zijn album, The Soul Cages, het laatste nummer; When The Angels Fall, naadloos aan te sluiten bij het doek met de vallende engelen.

Voor mij viel nu alles op zijn plek en is het doek zoals het moet zijn. Zo anders dan mijn gebruikelijke paarden. Maar als je goed kijkt bovenaan het doek....